Vita fetente

Bata - Via Roma - Acri
Il Vernacoliere di Angelo Canino
Vita fetente
 
È quèasi notti quanni pàtrhima è rricùatu,
ha spunutu zappa e ggammèadi arriati a porta
ccu nna carizza dùcia e mamma vena accùatu
a cudilla e da stanchizza è ttutta storta.
 
Ha ciùccia ll’ha cchjusa intrha a casella,
ll’ha ddèatu nu sìcchju e acqua e nna balletta
ha appìchèatu u mmastu alla cancella
ha cchjusu a porta e ss’è rricùatu ‘mpretta.
 
Si scòtida lla giacca allu scadunu,
si càccia lli scarpi chjini e zanca e ccrita
trhèasa intrha, n’abbrazzu e nnu vasunu
è ccuntìantu e ssa jurnèata ch’è ffinita.
 
Minta nnu pocu e acqua intrha nu vacìdu,
s’abbèaza lli quazuni alli jinòcchja
i pìadi minta a mmùallu e jjetta nnu gridu
si senta llu friddu mo’ ch’è ccarna vecchja.
 
Si va assetta a nna sèggia schchetrhichijèata,
alla rèasa e du fùacu e ssi ll’asciutta
attrhamenti ha ffinitu e vùllari a pignèata
all’ìntrha c’è nna fella e vùaria appena rutta.
 
Mischchèata alla pasta ccu ffaggioda,
s’a trhacolla ‘mpressa, ìntrha nu nenti
nu pipu uschchènti c’avìa ìntrha a marioda
cci ll’ha zzichinijèatu, d’uschcuru mo si senti.
 
Alla finita si junna supa a cimineja,
e ppija lli cartini e llu tabaccu forti
arròccida nna sigaretta e ssi nni preja
ugne ttiru, lli fa scordèari a tinta sciorti.
 
Si susa dda sèggia, na bonanotti a nnua,
sàglia chilla schèada e dignu e ss’addormenta
dumèanu n’èatrha jurnèata a cchilla terra sua
n’cumpagnìa e da ciùccia e dda vita fetenta.
Vita misera
 
È quasi notte quando mio padre è tornato,
ha riposto zappa e gambali dietro la porta
con una carezza da mamma viene accolto
la schiena dalla stanchezza è tutta sbilenca.
 
L’asino lo ha chiuso nel casolare,
gli ha dato un secchio d’acqua e una balletta
ha appeso il basto alla cancellata
ha chiuso la porta ed è rientrato in fretta.
 
Scuote la giacca sul gradino dell’uscio,
si toglie le scarpe piene di melma e creta
entra dentro, un abbraccio e un bacio
è felice di questa giornata terminata.
 
Mette un po’ di acqua in una bacinella,
avvolge i pantaloni fino alle ginocchia
i piedi immerge e fa una gridata
si sente il freddo, ora che è carne vecchia.
 
Va a sedersi su una sedia traballante,
all’angolo del camino e se li asciuga
nel frattempo è pronta la pignatta
con dentro una fetta di carne stagionata.
 
Mischiata con pasta e con faggiola,
la ingoia in fretta, in poco tempo
un peperoncino era nel taschino della giacca
lo ha spezzettato, il bruciore ora si sente.
 
Alla fine prende da sopra il caminetto,
le cartine e il tabacco forte
arrotola una sigaretta e si compiace
ogni tiro, gli fa dimenticare la mera sorte.
 
Si alza dalla sedia, ci dà la buonanotte,
sale la scala di legno e si addormenta
domani un altro giorno passerà nel suo terreno
in compagnia dell’asino e della vita misera.

Potrebbero interessarti anche...

Lascia un commento

Questo sito utilizza Akismet per ridurre lo spam. Scopri come vengono elaborati i dati derivati dai commenti.

error: - Contenuto protetto -