A crèapa e llu muntunu
| A crèapa e llu muntunu Nu jùarnu a nnu muntunu lli chiurìa, e d’è jjutu a munestèari na crèapa, avanti a turra s’abbicina e spìa, nozzicanni e cca e dde lla ccu lla chèapa. S’affàccia lla crèapa tutta assurmèata, appena ha bistu chillu nìvuru tintizzu, doppi nu pocu s’è ccumi acquetèata, ma stèava sbrigna e ccu llu pidu rizzu. “Ci vu veniri a tti fèari n’esciuta ccu mmia?” ll’ha ddittu u muntunu tuttu ncricchèatu, “c’e nnu prèatu e erba frisca propiu sutta a via, a crèapa chi ci jia ciant’anni è campèata” “Sìanti a mmìa, bruttu nìvuru e ccurnutu! s’ha armèatu a taglioda ha sbaglièatu crèapa, erba u mmi nni màngiu ca ll’è fattu e vutu, e s’un ti nni và ti futtu a pèada alla chèapa” U muntunu scunzudèatu, affrantu e mmutu, s’ha ccùatu a cuda e mmùsciu si nn’è jjutu. | La capra e il montone Un giorno a un montone andava di scherzare, ed è andato a molestare una capra, davanti l’ovile si avvicina e spia, muovendo di qua e di la, la testa. Si affaccia una capra tutta impaurita, non appena vide quel nero tizzone, dopo un poco si è come calmata, ma stava all’erta e con la lana irsuta. “Vuoi venire a fare una passeggiata con me?” gli disse il montone tutto eccitato, “c’è un prato di erba fresca qui sotto la via, la capra che vi andava, cento anni è vissuta”. “Senti un po’ brutto nero e cornuto! se hai brutte intenzioni hai sbagliato capra, erba non ne mangio perché ho fatto un voto, e se non vai via ti fotto la pala in testa”. Il montone sconsolato, affranto e in silenzio, ha “raccolto la coda” e moscio se né andato. |














